sobota, 16 września 2017

Interview with Scott Clifton

Scott Clifton is an American actor, known for his role of Liam Spencer in a soap opera "The Bold and the Beautiful", for which he got two Emmy awards. He also starred in "General Hospital" and "One Life to Live". Apart from his acting career, he also released an album with his own songs and has a YouTube channel devoted to atheism and moral issues. In the interview, Scott is talking about his first acting experience, his typical day on the set of "The Bold and the Beautiful", music and social media.

(Photo: Gilles Toucas)

Before you became a cast member of "The Bold and the Beautiful", you had played the roles of Dillon Quartermaine in "General Hospital" and Schuyler Joplin in "One Life to Live". When did you decide that you want to do acting professionally? 

When I was about eight or nine years old my mom starting forcing me to read Shakespeare. I didn’t like it, like any nine year old wouldn’t. However, I started reading over and over again and I memorized it. Adults in my life noticed that as something interesting. After hearing me recite it, a family friend offered to starting to teach me Shakespeare for free. Eventually I fell in love with Shakespeare and theater and acting. I asked my parents to starting taking me to auditions after that. There were other things my parents forced me to do that I grew out of and never liked, but not theater.

Do remember your first auditions for TV shows? 

I remember my first professional audition ever. It was for a commercial for Levi’s. I was nine years old. I had no idea how it worked. I was so excited that they brought me into this room. They were taking polaroids of me. I thought that since I was asked to come into the room with the casting directors, that meant I got the part. I did not get the part. Not even a call back.

You have been playing the role of Liam Spencer, Ridge Forrester's son-in-law, in an American soap opera "The Bold and the Beautiful" for seven years. What does your typical day on set look like?

We get our call time in the morning based on where our scenes show up in the schedule for the day. First we go to make up, then blocking. Blocking is where we are given our movements—where to stand, where to walk. Then depending on how much material I have and where it is in the day, I spend some time running my lines or learning them with my scene partner. Any down time is spent making sure I am prepared for when I am called to set. Then there are wardrobe fittings and publicity interviews. Once we have done our scenes which are very rapid fire (the first usable take is the good one), we are released. Then I get to go home to my wife and son.

A lot of actors say that by playing in long-running shows you can get "pigeonholed" into one type of role and have problems with finding a job in the future. Do you think that your role in "The Bold and the Beautiful" may affect your future acting career? 

I certainly agree that being on a soap opera leaves one vulnerable to being pigeonholed. The question is whether or not that is a problem. I’ve been doing soap for more than half my life and when I was younger the fantasy was to treat my soap career to a stepping stone to bigger projects like prime time television or major motion pictures. But time and maturity changed that for me. The wiser and older and more I value family, the more I value my lifestyle on a soap opera. It’s not superstardom, but it is the perfect career for someone who values careers about family, privacy, security, and work ethic. I don’t know if I could be convinced to leave "The Bold and the Beautiful" at this point.

Would you like to play the role of Liam for the next seven years?

Yes I would. For the next 30.

(Photo: JPI Studios)

Not only are you a gifted and experienced actor, but also you love singing and you released a pop rock album with your original songs "Girl Go Home". Could you tell us something more about the style of your music and your main sources of inspiration?

I should put on the table that I don’t love singing. I really enjoyed writing songs and the creative process of seeing it come together with instruments in the studio. I loved sitting in on the creative process of producing music. I only sang the songs because nobody else would sing them. The fantasy would have been to write songs for other people. That didn’t appear to be in the cards. All the advice I got from people more experienced than I was that if I cared about the songs seeing the light of day, I would have to record them, release them and do shows on stage in which I sang them. It took a very short amount of time for me to realize how uncomfortable I am singing on a stage. Having my songs heard wasn’t worth having me be the one to deliver them. Times have changed. I can create and release them on my own and it’s the best of both worlds. I have an album of songs I wrote that I’m proud of. I get to release the songs without having the trauma of performing them. I think early on as a teenager when I wrote those songs I was inspired by 90s pop rock like Matchbox Twenty or Oasis.

You used to be very active on YouTube a few years ago, having your own channel TheoreticalBullshit devoted to atheism and moral issues. Why did you "abandon" your account? Would you like to get back to it and publish some new videos in the future?

Yes. It’s funny to hear that word. I got married. I had a kid. I started working a lot more. I promise that there is not a shortage of things I have to say. And when I have time I will post again. I’ve also felt that YouTube is no longer the forum it used to be for the kind of public conversations I want to have. It used to be a platform much more conducive to interactivity for users. They had features like video responses that they’ve done away with. Now it’s much more one sided. Those conversations have moved to podcasts or Twitter or blogs that have a sort of time-management advantage to them. Although I haven’t taken steps yet to move to those mediums, I want to.

This year the character you play in "Bold and Beautiful" got married to Steffy Forrester for the third time and a lot of fans of the show hope that they will not get divorced again. What can we expect to happen in the life of Liam Spencer? Do you know the future of your character?

I don’t know more than a week or two ahead of what American audiences know, but would you really want me to spoil it for you? 1) I don’t really know the long arc of the stories. 2) I couldn’t tell you even if I did know. 3) You don’t really want your favorite characters to be happy. They are called daytime dramas for a reason.

(Photo: JPI Studios)

If you want to learn more about Scott Clifton, please visit his official website:
http://www.scottclifton.com
https://www.facebook.com/Scott-Clifton-156983094325006/

Wywiad ze Scottem Cliftonem

Scott Clifton jest amerykańskim aktorem, znanym przede wszystkim z roli Liama Spencera w serialu „Moda na sukces”, za którą otrzymał trzy nagrody Emmy. Wcześniej grał między innymi w serialach „Szpital miejski” i „Tylko jedno życie”. Oprócz kariery aktorskiej, wydał również płytę z autorskimi utworami oraz ma swój kanał na Youtubie na temat ateizmu i moralności. W wywiadzie Scott opowiada między innymi o początkach swojej przygody z aktorstwem, kulisach pracy na planie „Mody na sukces”, muzyce i mediach społecznościowych.

(Foto: Gilles Toucas)

Zanim dołączyłeś do obsady „Mody na sukces”, grałeś role Dillona Quartermaine’a w „Szpitalu miejskim” i Schuylera Joplina w „Tylko jedno życie”. Kiedy podjąłeś decyzję, że chcesz profesjonalnie zająć się aktorstwem?

Kiedy miałem jakieś osiem lub dziewięć lat, moja mama zaczęła mnie zmuszać do czytania Szekspira. Nie lubiłem tego, zresztą który dziewięciolatek by to lubił. Zacząłem jednak czytać jego dzieła po kilka razy i uczyć się ich na pamięć. Zainteresowało to otaczających mnie dorosłych. Przyjaciel rodziny, po tym jak usłyszał moją recytację, zaoferował, że będzie uczył mnie za darmo sztuk szekspirowskich. W końcu zakochałem się i w Szekspirze, i w teatrze, a w końcu również w aktorstwie. Zacząłem prosić rodziców, by zabierali mnie na castingi. Rodzice próbowali mnie również nakłaniać do robienia wielu innych rzeczy, których nie lubiłem. Z większości szczęśliwie wyrosłem, ale miłość do teatru została.

Pamiętasz swoje pierwsze przesłuchania do programów telewizyjnych?

Pamiętam mój pierwszy w życiu profesjonalny casting, dotyczył reklamy Levi’s. Miałem wtedy dziewięć lat. Nie miałem pojęcia jak to wszystko działa. Byłem bardzo podekscytowany, że zabrano mnie do pokoju i zaczęto robić mi polaroidy. Sądziłem, że skoro dyrektorzy castingu wezwali mnie do siebie, to znaczy, że dostałem angaż. Nie dostałem jednak roli. Nawet do mnie nie oddzwonili.

Od siedmiu lat wcielasz się w postać Liama Spencera, zięcia Ridge’a Forrestera w amerykańskiej operze mydlanej „Moda na sukces”. Jak wygląda Twój typowy dzień na planie?

Rankiem dostajemy informację o tym, kiedy mamy wezwanie na plan, w zależności od tego jak układa się grafik scen na dany dzień. Najpierw idziemy do charakteryzatorni, a następnie otrzymujemy didaskalia, czyli dowiadujemy się gdzie mamy stać i jak się poruszać. Potem, w zależności od tego ile materiału dostaję i kiedy mam swoje sceny, spędzam trochę czasu na nauce kwestii lub ćwiczeniu ujęcia z moim partnerem/partnerką. Każdą chwilę poświęcam temu, aby być dobrze przygotowanym, kiedy wezwą mnie na plan. Kolejną częścią dnia są przymiarki i udzielanie wywiadów. Kiedy zakończymy nasze sceny, które są kręcone w zawrotnym tempie (pierwsze nadające się do użycia nagranie jest dobre), jesteśmy wolni. Wtedy mogę już wrócić do domu do żony i synka.

Wielu aktorów twierdzi, że granie w tak zwanych tasiemcach może ich szufladkować do ról jednego typu i powodować później problemy ze znalezieniem innej pracy. Uważasz, że rola w „Modzie na sukces” może mieć wpływ na Twoją aktorską przyszłość?

Zdecydowanie zgadzam się ze stwierdzeniem, że grając w operze mydlanej, jesteś podatny na zaszufladkowanie. Pytanie tylko, czy masz z tym problem, czy nie. Występuję w tego typu produkcjach przez ponad połowę mojego życia. Kiedy byłem młodszy, chciałem traktować swoją karierę w tasiemcach jako trampolinę do większych projektów, takich jak seriale o największej oglądalności czy czołowe produkcje filmowe. Z czasem jednak dojrzałem i moje spojrzenie się zmieniło. Tak jak z wiekiem i mądrością coraz bardziej cenię sobie rodzinę, tak też bardziej doceniam grę w operach mydlanych. Nie jestem wielką gwiazdą, ale to doskonała ścieżka kariery dla osoby, która wyżej niż karierę ceni rodzinę, prywatność, bezpieczeństwo i etykę zawodową. Nie wiem, czy w tym momencie coś mogłoby mnie przekonać do opuszczenia obsady „Mody na sukces”.

Chciałbyś grać rolę Liama przez kolejnych siedem lat?

Tak, chciałbym. Nawet przez kolejne trzydzieści.

(Foto: JPI Studios)

Jesteś nie tylko utalentowanym i doświadczonym aktorem, ale również uwielbiasz śpiewać i wydałeś album pop rockowy z własnymi piosenkami „Girl Go Home”. Czy mógłbyś opowiedzieć coś więcej na temat stylu Twojej muzyki i głównych źródłach inspiracji?

Muszę wyraźnie podkreślić, że wcale nie uwielbiam śpiewać. Bardzo lubiłem pisać utwory i obserwować jak zaczynają w studiu tworzyć spójną całość z instrumentami. Wciągał mnie kreatywny proces tworzenia muzyki. Śpiewałem piosenki tylko dlatego, że po prostu nikt inny by ich nie zaśpiewał. Moim marzeniem byłoby pisanie tekstów dla innych, ale na to się nigdy nie zanosiło. Od bardziej doświadczonych muzyków dowiedziałem się, że chcąc, aby moje utwory ujrzały światło dzienne, musiałbym sam je nagrać, wydać i prezentować przed publicznością na koncertach. W krótkim czasie zdałem sobie jednak sprawę, że śpiewanie na scenie jest dla mnie szalenie niekomfortowe. Chciałem słyszeć moje utwory na scenie, ale nie miałem ochoty sam ich wykonywać. Czasy się zmieniły. Mogę tworzyć i wydawać muzykę na własną rękę i brać to co najlepsze z dwóch światów. Mam album z napisanymi przeze mnie utworami, z którego jestem dumny. Udało mi się wydać te piosenki bez traumy występowania z nimi na żywo. Wydaje mi się, że kiedy pisałem moje utwory jako nastolatek, inspirowałem się głównie pop rockiem lat 90., czyli Matchbox Twenty i Oasis.

Kilka lat temu byłeś bardzo aktywny na Youtubie, miałeś swój własny kanał TheoreticalBullshit, poświęcony ateizmowi i dylematom natury moralnej. Dlaczego postanowiłeś „opuścić” swoje konto? Czy chciałbyś na nie wrócić i publikować nowe filmiki w przyszłości?

Tak. Zabawne usłyszeć to słowo. Ożeniłem się. Mam syna. Zacząłem znacznie więcej pracować. Obiecuję, że to nie koniec tego, co mam do powiedzenia. I kiedy będę miał czas, znów zacznę publikować. Mam też poczucie, że Youtube przestał być forum takiego rodzaju publicznej dyskusji, jaką lubię prowadzić. Kiedyś był platformą, która bardziej służyła interakcjom między użytkownikami. Istniała możliwość odpowiedzi wideo, która jednak została usunięta. Teraz to wszystko jest strasznie jednostronne. Konwersacje przeniosły się do podcastów, Twittera i blogów, które dają większe możliwości kontroli nad czasem. Chociaż nie poczyniłem jeszcze kroków, aby przenieść się do tych mediów, chciałbym to zrobić.

W tym roku bohater, którego grasz w „Modzie na sukces” już po raz trzeci ożenił się ze Steffy Forrester i wielu fanów ma nadzieję, że para już więcej się nie rozwiedzie. Czego możemy się spodziewać w życiu Liama Spencera? Znasz już przyszłość swojej postaci?

Nie mam większej wiedzy niż tydzień lub dwa od tego, co wie amerykańska widownia, ale czy naprawdę chcesz, żebym ci zdradzał? 1) Nie znam swój wątków w dłuższej perspektywie. 2) Nie mógłbym ci powiedzieć, nawet gdybym je znał. 3) Tak naprawdę wcale nie chcecie, by wasi ulubieni bohaterowie byli szczęśliwi. Nie bez powodu mówimy na te produkcje daytime drama.

(Foto: JPI Studios)

Jeżeli chcecie dowiedzieć się więcej na temat Scotta Cliftona, zajrzyjcie na jego oficjalną stronę internetową:
http://www.scottclifton.com
https://www.facebook.com/Scott-Clifton-156983094325006/

poniedziałek, 28 sierpnia 2017

Interview with Ryan Ochoa

Ryan Ochoa is an American actor, who became famous after playing in TV series "Pair of Kings" and "iCarly". Now he is still developing as an actor and he formed a boyband Ochoa Boyz with his brothers. They released an album called "Nvasion". He is also working on some new film projects, which will come out in the foreseeable future. In the interview, Ryan is talking about his memories from the set of "Pair of Kings", his music career and future plans.


You became well-known among the teenagers after playing the roles of Lanny in Disney XD's "Pair of Kings" and Chuck Chambers in Nickelodeon's "iCarly". How did you become interested in acting and what was your first acting experience?

I have always loved to entertain people and make them happy and smile. I felt like acting was the perfect outlet to continue that. My very first acting thing I did was a commercial for Greyhound buses. It was cool to drive around in a bus all day. After that I was hooked. I did several more commercials before I booked my first theatrical role which was "Nostalgia".

I guess that before becoming a Disney star you have already been acquainted with Disney productions. What were your favourite childhood TV shows and movies?

I grew up watching many shows on Disney like "Even Stevens", and Nickelodeon shows like "Avatar" and "Drake & Josh". As far as movies, I love the "Lion King", "Dumb and Dumber", and "Titanic". "Titanic" made Leonardo DiCaprio my role model for acting!

In "iCarly" and "Pair of Kings" you played the roles of naughty kids who were always up to something, so there must have been a lot of funny situations on set. Do you have your favourite memories associated with being a cast member of "Pair of Kings"?

My favorite memory is how close I was with my whole cast and we are still to this day. Working with that talented and funny of a cast it was always a challenge, but fun to try not to laugh and break character during a scene.


Apart from being a talented actor, you are also a member of a hip hop/dance boyband Ochoa Boyz. You released an album "Nvasion" and your new music video for the song "Beast Mode" came out on 23 August. When did you decide that you would like to become a musician? Who are your musical idols and inspirations?

Speaking of "Beast Mode" we just released it five days ago on YouTube and it has over 40k views as of now! I wanted to get into the music industry, because it was something I could do together with all my brothers and who doesn't love music! When we first started our music was inspired by a mix of LMFAO, Eminem, and the Beastie Boys, but as the years have gone on we have come to appreciate many more genres of music and artists which has helped us grow as artists too.

When you perform on stage, you have to care about healthy living and working out. What do you do to stay in shape and feel good?

I can't say I really eat very healthy because I do like my fast food and cookies once in a while but I work out every day and I also get exercise in rehearsing our songs for a performance!

You grew up from being a Disney actor, but your acting career is still developing very well - you just wrapped a new film "The Samuel Project" and we will also see you in "Another Day in Paradise" and "Break Dance Revolution". Could you tell us something more about your future acting projects?

I want to continue acting for many years to come and I am excited that as I grow up, I am presented with different varieties of projects that come my way. I can say that all the projects coming up are fun, inspiring, and good stories. I have a few films and shows coming out soon, but I am probably most excited about the "Samuel Project" for many different reasons and excited for you all to see it!


If you want to learn more about Ryan Ochoa and his projects, please visit his official website:

Wywiad z Ryanem Ochoą

Ryan Ochoa jest amerykańskim aktorem, który podbił serca widzów rolami w serialach „Para królów” i „iCarly”. Obecnie cały czas rozwija się jako aktor, a ponadto wraz z braćmi założył zespół Ochoa Boyz i wydał album „Nvasion”. Pracuje również nad kilkoma nowymi projektami filmowymi, które ujrzą światło dzienne w najbliższej przyszłości. W wywiadzie Ryan opowiada o swoich wspomnieniach z pracy na planie „Pary królów”, karierze muzycznej i planach na przyszłość.


Zdobyłeś dużą popularność wśród nastolatków po tym jak zagrałeś Lanny’ego w serialu Disney XD „Para królów” i Chucka Chambersa w produkcji Nickelodeon „iCarly”. Jak to się stało, że zainteresowałeś się aktorstwem i jakie było Twoje pierwsze aktorskie doświadczenie?

Zawsze lubiłem zabawiać ludzi i sprawiać, że uśmiech pojawiał się na ich twarzach. Czułem, że aktorstwo może być doskonałym narzędziem, aby dalej to robić. Moją pierwszą aktorską przygodą była reklama busów Greyhound. Fajnie było pojeździć sobie busem po mieście cały dzień. Po tym doświadczeniu połknąłem bakcyla. Nagrałem jeszcze kilka reklam, po czym zdobyłem pierwszą rolę filmową w „Nostalgii”.

Domyślam się, że zanim sam stałeś się gwiazdą Disneya byłeś już zapoznany z niektórymi disneyowskimi produkcjami. Jakie były Twoje ulubione seriale i filmy z czasów dzieciństwa?

W dzieciństwie oglądałem wiele seriali Disneya takich jak „Świat nonsensów u Stevensów” oraz „Avatar” i „Drake i Josh” na Nickelodeon. Jeśli chodzi o filmy, do moich ulubionych należały: „Król Lew”, „Głupi i głupszy” oraz „Titanic”. Kiedy obejrzałem „Titanica”, Leonardo DiCaprio stał się moim aktorskim wzorem do naśladowania!

W „iCarly” i „Parze królów” wcielałeś się w role nieznośnych dzieciaków, którzy zawsze coś kombinowali, więc podczas zdjęć musiały zdarzać się zabawne sytuacje. Masz swoje ulubione momenty związane z pracą na planie Pary królów”?

Moim ulubionym wspomnieniem jest to, jak bardzo zżyliśmy się z całą obsadą i jak do dnia dzisiejszego pozostajemy ze sobą związani. Praca z tak utalentowaną i zabawną ekipą zawsze była dla mnie pewnym wyzwaniem - trudno było się nie śmiać i nie wyjść z roli podczas kręcenia poszczególnych scen.


Oprócz bycia utalentowanym aktorem, jesteś również członkiem boysbandu Ochoa Boyz, grającego muzykę z gatunku hip hop/dance. Wydaliście album „Nvasion”, a 23 sierpnia pojawił się wasz nowy teledysk do utworu Beast Mode”. Kiedy zdecydowałeś, że chcesz pójść w stronę muzyki? Kim są Twoi muzyczni idole i skąd czerpiesz inspirację?

Jeśli chodzi o „Beast Mode”, pięć dni temu wrzuciliśmy wideo na YouTube’a i ma już ponad 40 tysięcy wyświetleń! Chciałem wejść na rynek muzyczny, ponieważ było to coś, co mogłem robić razem ze wszystkimi moimi braćmi. Zresztą kto nie lubi muzyki! Kiedy zaczynaliśmy muzyczną działalność, naszą inspiracją było połączenie muzyki LMFAO, Eminema i Beastie Boys, ale z czasem zaczęliśmy doceniać znacznie więcej gatunków muzycznych i artystów. To pomogło nam również w dalszym rozwoju.

Aby mieć kondycję na scenie, musisz zdrowo się odżywiać i regularnie ćwiczyć. Jakie są Twoje sposoby, aby być w formie i dobrze się czuć?

Nie mogę powiedzieć, że żywię się jakoś szczególnie dobrze, bo lubię co jakiś czas zjeść fastfoody i ciastka, ale codziennie ćwiczę. Mam też okazję potrenować, kiedy przygotowujemy piosenki do muzycznych występów.

Wyrosłeś już z bycia disneyowskim aktorem, ale Twoja kariera aktorska stale się rozwija. Właśnie skończyłeś pracę na planie filmu The Samuel Project, zobaczymy Cię również w Another Day in Paradise i Break Dance Revolution. Czy mógłbyś zdradzić więcej informacji na temat Twoich przyszłych aktorskich projektów?

Chcę kontynuować aktorstwo jeszcze przez wiele lat i jestem podekscytowany tym, że wraz z dorastaniem otrzymuję coraz szerszą paletę aktorskich projektów. Mogę powiedzieć, że nadchodzące produkcje są zabawne, inspirujące i mają dobry scenariusz. Mam w planach kilka filmów i seriali, ale chyba najbardziej czekam na premierę „The Samuel Project”, z wielu różnych powodów. Nie mogę się doczekać jak go zobaczycie!


Jeżeli chcecie dowiedzieć się więcej na temat Ryana Ochoa i jego projektów, zajrzyjcie na jego oficjalną stronę:

wtorek, 1 sierpnia 2017

Wywiad z Mateuszem Borowskim

Mateusz Borowski jest pochodzącym z Bydgoszczy studentem Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego w Siedlcach, który zdobył tytuł Mistera Deaf International 2017. Jego największą pasją jest sport, a w szczególności bieganie, w którym od lat odnosi duże sukcesy. Miał zamiar wziąć udział w tegorocznych Światowych Letnich Igrzyskach Olimpijskich Głuchych, ale uniemożliwiła mu to kontuzja. Nie zamierza się jednak poddawać i chce wziąć udział w kolejnych igrzyskach za cztery lata. W wywiadzie Mateusz opowiada o swoich wspomnieniach z konkursu, miłości do sportu, społecznym postrzeganiu osób niesłyszących i planach na przyszłość.


Właśnie wróciłeś z Paryża, gdzie zająłeś pierwsze miejsce na konkursie Mister Deaf International. Kto namówił Cię na udział w konkursie i co sprawiło, że postanowiłeś spróbować w nim swoich sił?

Dostałem propozycję, aby wziąć udział w konkursie od organizacji Miss Mister Poland. Nie miałem specjalnie zamiaru brać w nim udziału. Byłem załamany z powodu kontuzji, która uniemożliwiła mi udział w Olimpiadzie dla Głuchych w Turcji. Potem jednak pomyślałem sobie: „A co tam, pojadę”. Kusiło mnie to, że będę mógł zwiedzić Paryż.

Na zamieszczonych na Facebooku zdjęciach można zauważyć, że mimo rywalizacji nawiązałeś dobre relacje z pozostałymi misterami. Łatwo udało Ci się odnaleźć w ich towarzystwie? Z którym z kandydatów najszybciej znalazłeś nić porozumienia? 

To prawda, mam coś takiego jak moja mama, czyli „łatwość nawiązywania kontaktów z innymi”. Czasem to w życiu pomaga, a czasem przeszkadza. W tym wypadku pomogło. Lubię ludzi i lubię z nimi rozmawiać. Na wyjazdach sportowych podczas Mistrzostw Świata i Europy miałem możliwość nauczenia się międzynarodowego języka migowego, co znacznie uprościło sprawę. Poznawanie nowych ludzi w Paryżu, ich historii życiowych i opowieści o sytuacji, jaka panuje w ich kraju, było bardzo fajną przygodą. Poznałem tam nowych fajnych kolegów z różnych części świata, z którymi cały czas mam kontakt. Dzięki tym znajomościom poznaję kultury krajów, w których żyją. Natomiast ja opowiadam im o Polsce. Najszybciej nawiązałem nić porozumienia z chłopakami z Włoch, Belgii, Portugalii, Indii i Rumunii, jednak muszę przyznać, że wszyscy byli w porządku.

W programie Mister Deaf International przewidziane były takie konkurencje jak pokaz talentów czy rodzimej kultury. Którą część konkursu uważasz za najciekawszą, którą będziesz wspominać z największym sentymentem? 

Bardzo się bałem pokazu talentów. Nie bardzo wiedziałem co pokazać. Zdecydowałem się na występ pantomimy o tematyce sportowej, konkretnie o olimpiadzie. Miałem niewiele czasu na przygotowania. Razem z moim tatą stworzyliśmy scenariusz i zaczęliśmy ćwiczyć. Mój tata kiedyś występował w Pantominie Olsztyńskiej i to on podsunął mi ten pomysł. Na pokazie kultury rodzimej wystąpiłem w stroju góralskim, jednak najpiękniejsze i najfajniejsze stroje przedstawili moim zdaniem reprezentanci Boliwii, Nepalu i Belgii. Te stroje były cudne, kolorowe i z uwagi na oryginalność zapadły mi w pamięć.

Konkurs Mister Deaf International był Twoim debiutem w roli modela, na codzień zajmujesz się bowiem lekkoatletyką, a przede wszystkim bieganiem. Czy mógłbyś opowiedzieć coś więcej na temat swoich sportowych sukcesów?

Biegam od 16. roku życia. To, że biegam, zawdzięczam mojemu wspaniałemu wychowawcy z internatu Tomaszowi Wardziakowi. To on, kiedy rozpocząłem naukę w Technikum Gastronomicznym przy Instytucie Głuchoniemych w Warszawie pokierował mnie w stronę sportu i sprawił, że bieganie stało się moja pasją. Brałem udział w różnych zawodach sportowych, jestem wielokrotnym medalistą Mistrzostw Europy – zdobyłem tam cztery srebrne medale i dwa brązowe w sztafecie, jeden brązowy indywidualnie na 400 m, ponadto trzykrotnie pobiłem z kolegami rekord Polski w sztafecie 4x400m i na Mistrzostwach Świata zdobyliśmy piąte miejsce.

Mam nadzieję, że kiedyś będę się mógł pochwalić lepszymi wynikami i moim wymarzonym medalem olimpijskim. No, ale to czas pokaże. Czeka mnie bardzo dużo pracy.


Mister Deaf International powinien cechować się nie tylko urodą i elegancją, ale zarazem godnie reprezentować całą społeczność osób niesłyszących. Jakie wartości uważasz w swoim życiu za najważniejsze i kto stanowi Twoją największą inspirację?

Wychowałem się w wielopokoleniowej rodzinie. Zarówno moi dziadkowie, tata jak i siostra bliźniaczka to osoby niesłyszące. W domu tylko moja mama słyszy. Od dziecka razem z siostrą mieliśmy wpajany szacunek dla starszych. W naszym wychowaniu pomagali dziadkowie. Moja mama śmieje się, że za to, że z nami wytrzymali „pójdą żywcem do nieba”. W naszym domu powtarzane było zawsze takie motto: „Żyj tak, żeby nikt przez Ciebie nie płakał”. To jak traktować ludzi i jak z nimi żyć wyniosłem z domu, gdzie stawiano wysoką poprzeczkę jeśli chodzi o wymagania, ale i okazywano dużo miłości. Do dziś, kiedy wszyscy się spotykamy, siedzimy i rozmawiamy do późnej nocy. Tematy są różne, nigdy nie było żadnego tematu tabu, rozmawiamy o wszystkim i zawsze każdy ma coś do powiedzenia. Bardzo lubię te nasze pogaduchy, podczas których często się spieramy i każdy udowadnia swoje racje.

Od urodzenia jesteś osobą niesłyszącą, ale pokazujesz innym ludziom, że nie stanowi to dla Ciebie żadnej bariery. Nadal jednak wiele osób nie zna języka migowego, co z pewnością utrudnia wzajemną komunikację. Czy dostrzegasz zmiany w społecznym postrzeganiu osób głuchych na przestrzeni ostatnich lat?

Z tym bywa różnie. Doskonale pamiętam, jak dzieci sąsiadów rzucały we mnie kamieniami i śmiały się ze mnie, gdy byłem małym chłopcem. Oczywiście były to jednostkowe przypadki. Dziś również spotykam się z różnymi ludźmi. Dla jednych jestem „kaleką”, dla drugich normalnym człowiekiem. Myślę, że zależy to po pierwsze od wychowania, a po drugie od poziomu wiedzy na temat głuchoty. Moja mama zawsze mawia, że „głuchota to nie głupota” i że ta niepełnosprawność nie upoważnia mnie do tego,  abym czegoś się nie mógł nauczyć, czy mógł czegoś nie wiedzieć. Zawsze powtarzała: „nie wiesz? - to pytaj, bo masz prawo wiedzieć”. Biedni byli nasi nauczyciele, stale z siostrą o coś w szkole pytaliśmy. To, że nie słyszę, nigdy w domu ani w szkole nie dawało mi taryfy ulgowej. Nawet musiałem się starać bardziej. Rodzice wymagali ode mnie i mojej siostry dużo więcej niż inni rodzice od swoich dzieci.

Język migowy dla osób słyszących zawsze będzie zagadką. Nawet jeśli nauczą się tego języka na kursach, a nie będą używać na co dzień, bardzo szybko zapomną. Tak to jest: „język nieużywany zanika”. Dlatego też bardzo ważna jest rola tłumaczy języka migowego. Jest ich niestety zbyt mało. Życie ułatwiają również nam głuchym wszelkiego rodzaju aplikacje, które zapewniają tłumacza online. Jednak ja wolę osobisty kontakt z tłumaczem. Zatem oceniając sytuacje z perspektywy lat trzeba stwierdzić, że jest lepiej, ale jest jeszcze wiele do zrobienia. Na przykład w szkołach wyższych nie zawsze są tłumacze języka migowego, co nie pozwala osobom niesłyszącym studiować na wybranej uczelni. W telewizji nie wszystkie programy są tłumaczone na język migowy lub puszczane z teletekstem, co uważam za niesprawiedliwe. W szpitalach i przychodniach nie ma tłumaczy, co znacznie utrudnia komunikację na poziomie lekarz–pacjent. To są sprawy, które trzeba naprawić i myślę, że wtedy będzie jeszcze lepiej.

Przed konkursem Mister Deaf International planowałeś wziąć udział w Światowych Letnich Igrzyskach Olimpijskich Głuchych w Turcji, ale uniemożliwiła Ci to kontuzja. Masz zamiar spróbować swoich sił za cztery lata?

Oczywiście. Sport, bieganie to moja pasja. Podporządkowałem całe swoje życie tej dyscyplinie. Będę biegać jak długo pozwoli mi na to zdrowie i kondycja. Kolejne igrzyska olimpijskie to mój cel. Zrobię wszystko, aby w nich uczestniczyć i oczywiście zdobyć upragniony medal. Jednak to za cztery lata. Przez ten czas będzie jeszcze wiele imprez sportowych, na których chcę biegać, zdobywać doświadczenie i medale. Kocham tę rywalizację i adrenalinę. One sprawiają, że czuję, że żyję.

Tytuł Mister Deaf International z pewnością otworzył Ci wiele nowych dróg rozwoju, niedługo wylatujesz na kontrakt do Stanów Zjednoczonych. Jak mógłbyś podsumować swoje plany na najbliższy czas, w którym kierunku chciałbyś pokierować swoją karierę?

Cóż, jeśli rzeczywiście zgodnie z obietnicami organizatorów konkursu będę mógł polecieć do Stanów, to oczywiście pojadę. Może okaże się, że mi się to spodoba. Nie wiem, musze spróbować. Dziś za wcześnie, by o tym mówić jako o planach życiowych. Moje plany na najbliższy czas to skończyć studia i dostać się na upragniony AWF. Chciałbym zostać nauczycielem WF-u. Mógłbym wtedy zaszczepić w młodych ludziach miłość do sportu. Uważam, że sport zmusza do dyscypliny i zdrowego trybu życia, a idące za nim wyzwania i zobowiązania ukształtowały również mój charakter i osobowość. Słodkie chwile zwycięstwa i gorzkie porażki uczą pokory i twardego stąpania po ziemi. Jestem jeszcze na początku mojej drogi. Mogę się starać i robić wszystko, by osiągnąć wymarzony cel, ale tak naprawdę to życie pokaże, jak to będzie. Na pewne rzeczy nie mamy przecież wpływu.


Jeżeli chcecie dowiedzieć się więcej na temat Mateusza Borowskiego, zapraszam na jego profile na Facebooku i Instagramie:

czwartek, 27 lipca 2017

Wywiad z Iwoną Cichosz

Iwona Cichosz jest zwyciężczynią konkursów piękności Miss Deaf Poland 2008 i Miss Deaf International 2016. Przez wiele lat występowała jako artystka w Teatrze Pinezka, a jej zdolności taneczne mieliśmy okazję poznać w programie „Taniec z Gwiazdami”, w którym zajęła 2. miejsce w parze ze Stefano Terrazzino. Iwona od wielu lat skutecznie udowadnia, że dla osób głuchych nie ma żadnych ograniczeń. W wywiadzie opowiada o swojej przygodzie z konkursami miss, udziale w „Tańcu z Gwiazdami”, kulturze i sztuce osób głuchych oraz marzeniach, do których spełnienia konsekwentnie dąży.


Zdobyłaś tytuł Miss Deaf Poland 2008, a osiem lat później koronę Miss Deaf International - światowego konkursu piękności. Jak zaczęła się Twoja przygoda z konkursami piękności dla osób niesłyszących i jak wspominasz swój udział w tych przedsięwzięciach? 

Zaczęłam tę przygodę, bo chciałam spróbować czegoś nowego i sprawdzić siebie na tym polu. Spodobało mi się i powtórzyłam to parę lat później. Zawsze miło wspominam mój udział w tych konkursach, bo nie ma tam rywalizacji jak w konkursach piękności u słyszących. Nasz świat jest mały i przez to skupiamy się bardziej na relacjach między nami niż na rywalizacji. Do tej pory mam kontakt z dziewczynami.

Wkrótce po zdobyciu tytułu Miss Deaf International otrzymałaś propozycję udziału w „Tańcu z Gwiazdami”, gdzie w parze ze Stefano Terrazzino zajęliście drugie miejsce - szło wam naprawdę znakomicie. Łatwo udało Ci się odnaleźć ze Stefano wspólny język w tańcu? Który moment programu był dla Ciebie przełomowy?

Już na pierwszym treningu złapałam z nim wspólny język. Jeśli spotykasz osobę, która myśli podobnie jak Ty lub macie podobną wrażliwość, to wszystko samo idzie. Myślę, że przełomowym momentem był dla mnie trzeci odcinek, gdzie tańczyliśmy tango argentino do muzyki z serialu „Z Archiwum X”. Choreografia była skomplikowana i bazowała na zaufaniu mojego partnera, plus musiałam tam pokazać siebie jako zmysłową, seksowną kobietę. Musiałam przekroczyć pewne bariery i od tego momentu nie miałam już żadnych oporów.

„Taniec z Gwiazdami” przyniósł Ci dużą popularność - widzowie chętnie głosowali na Ciebie i Stefano, a Twój profil na Facebooku śledzi ponad osiem tysięcy osób. Czujesz się osobą rozpoznawalną - zdarza się, że ludzie zaczepiają Cię na ulicy?

Aż tak rozpoznawalną to nie. Ale czasem zaczepiają mnie na ulicy i najczęściej jest to dla mnie bardzo miłe doświadczenie. Czasem też patrzą na mnie, uśmiechają się i chcą podejść, ale nie wiedzą jak ze mną pogadać, wtedy ja robię pierwszy krok. Zależy mi na tym, żeby przełamali ten strach przed rozmową z głuchą osobą.

Niewątpliwie dużym ułatwieniem w programie była dla Ciebie wieloletnia praca artystyczna w Teatrze Pinezka, wystawiającym pantomimę z elementami cyrkowymi. Kiedy odkryłaś w sobie „artystyczną duszę” i co sprawiło, że postanowiłaś dołączyć do tego artystycznego projektu? 

Artystyczną duszę miałam od zawsze. Już jako mała dziewczynka rysowałam, malowałam różne obrazki, przebierałam się i tańczyłam przed lustrem, pożyczając za duże szpilki od mamy, odgrywałam role, wymyślałam różne historie dla moich lalek Barbie i z lalkami robiłam różne scenki. Będąc w szkole, występowałam w Teatrzyku Samogłoska, więc kiedy miałam szansę rozwijać się i grać w innym teatrze, to bez namysłu się zgodziłam. Ale teraz jestem głodna nowych wyzwań aktorskich, np. grania w normalnym teatrze dramatycznym lub w filmie, czy nawet w serialach. Chciałabym sprawdzić, czy dałabym radę jako poważna aktorka.


Pracujesz w dziale komunikacji organizacji Migam, zajmującej się propagowaniem języka migowego. Nadal wiele osób słyszących z niechęcią podchodzi do nauki migania i uważa ten język za trudny. Ile mniej więcej czasu potrzeba, żeby opanować polski język migowy w stopniu komunikatywnym? Jak mogłabyś zachęcić ludzi do migania i poznania świata osób niesłyszących?

A ile czasu zajmuje nauka języka francuskiego? To wszystko zależy od osoby, od jej chęci, motywacji. Zdarza się, że nauczy się PJM w parę miesięcy lub i dłużej. Nie jest on trudny, tylko ludziom tak się wydaje jak patrzą kiedy głusi między sobą rozmawiają. Dla nich jest to coś zupełnie nowego i od razu nasuwa się myśl, że to trudny język. Nauka języka migowego jest bardzo ciekawa, nowa, poszerza horyzonty, przełamuje różne bariery, m.in. wyrażania swojej ekspresji za pomocą mimiki. Dużo słyszących ma blokadę w tej sferze, bo są nauczeni, że nie wypada robić dziwnych min. A mimika jest bardzo ważna w PJM, jest podstawową zasadą gramatyki. Ciekawostką jest to, że kiedy migamy, to pracują dwie półkule mózgu, a nie jedna jak w przypadku mówienia. Nauka naszego języka zapewne umożliwi słyszącym poznawanie siebie, zmienia sposób postrzegania świata itd. Nie da się tego wytłumaczyć, trzeba po prostu zanurzyć się w naszym świecie i tyle.

W wywiadach podkreślasz, że osoby głuche mają swoją bardzo rozbudowaną kulturę: miganą poezję i utwory muzyczne, a nawet festiwale takie jak Festival Clin d'Oeil w Reims. Masz swoje ulubione dzieła, utwory stanowiące dla Ciebie źródło inspiracji - mogłabyś coś więcej o nich opowiedzieć?

Właśnie wróciłam z festiwalu. Miałam okazję obejrzeć kilka ciekawych spektakli, w których grali głusi aktorzy. I śmieszne spektakle i poważne. Te spektakle mogłaby obejrzeć nawet osoba słysząca, bo całość była tłumaczona symultanicznie przez słyszących aktorów. To niesamowite, jak głusi starają się szukać rozwiązania, żeby słyszący nie byli wykluczeni i żeby też mieli możliwość rozumienia sztuki. Smutno mi, że to nie działa w drugą stronę. Mam swoje ulubione poezje migane, ulubione spektakle i oczywiście po festiwalu wróciłam pełna inspiracji i pomysłów.

Jesienią 2017 ukaże się film dokumentalny „Znaki”, w którym zostanie pokazane Twoje codzienne życie, ale wiem, że chciałabyś też grać jako profesjonalna aktorka w filmach i serialach. Czy po „Tańcu z Gwiazdami” pojawiły się jakieś filmowe propozycje - jest szansa, że w niedalekiej przyszłości zobaczymy Cię na wielkim ekranie?

Żadnych propozycji nie było, bo wydaje mi się, że producenci nie są gotowi na współpracę z głuchą aktorką albo nie posiadają wiedzy o nas, ale ja dalej będę próbować. Chciałabym im pokazać, że praca z głuchą osobą wcale nie musi oznaczać utrudnienia w komunikacji i rzadko różni się od pracy ze słyszącą osobą.

Niedawno obroniłaś pracę magisterską na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu na kierunku pedagogika pracy i doradztwo zawodowe, zakończyłaś też swoje panowanie jako Miss Deaf International, oddając koronę równie pięknej Belgijce. Jakie są Twoje plany na najbliższe miesiące - pozwolisz sobie na wakacyjny odpoczynek, czy od razu zabierasz się do pracy nad kolejnymi projektami?

Zrobiłam bardzo dużo w przeciągu roku, więc w pełni zasłużyłam na długie wakacje. Już niedługo lecę daleko w świat. A gdzie? Zobaczycie u mnie na Facebooku lub Instagramie. Na razie nie chcę zdradzać co planuję w przyszłości :)

Dziękuję za wywiad.

I ja również dziękuję!

(Foto: Renata Świderska)

Jeżeli chcecie lepiej poznać Iwonę Cichosz i dowiedzieć się więcej na temat jej działalności, zachęcam do odwiedzenia jej oficjalnych profili na Facebooku i Instagramie:

poniedziałek, 24 lipca 2017

Rozmowa z Żorą Korolyovem

Żora Korolyov jest ukraińskim tancerzem, choreografem, założycielem Akademii Arte oraz menedżerem piłkarskim. Jest człowiekiem orkiestrą mieszkającym w Polsce od 16. roku życia. Posiada najwyższą międzynarodową klasę „S” w tańcach latynoamerykańskich i standardowych. Rozpoznawalność przyniósł mu udział w programie „Taniec z Gwiazdami”, w którym był partnerem tanecznym takich gwiazd jak Katarzyna Cerekwicka, Isis Gee, Agnieszka Cegielska, Karolina Gorczyca, a ostatnio Dominika Gwit. Żora występował też w kilku polskich filmach i serialach, między innymi w „Niani” i „Egzaminie z życia”. W wywiadzie opowiada o swoich tanecznych początkach, udziale w „Tańcu z Gwiazdami”, przygodzie z aktorstwem i planach na przyszłość.


Swoją przygodę z tańcem zacząłeś w wieku ośmiu lat. Pamiętasz swój pierwszy wielki taneczny sukces?

Oczywiście, że pamiętam. Mój pierwszy turniej był w szkole w Odessie na Ukrainie, prawie naprzeciwko mojego domu. Zajęliśmy z partnerką bodajże czwarte miejsce. Na kolejnym turnieju, już nie szkolnym a międzynarodowym, z tą samą partnerką odpadliśmy po pierwszej rundzie. Powiedziała mi, że jeśli chodzi o poziom taneczny jestem dla niej za słaby. Wtedy po raz pierwszy pokazały się u mnie charakter i ambicja. Powiedziałem jej prosto w oczy: „Już nigdy więcej z tobą nie przegram”. I tak się później stało - nigdy więcej już z Katią nie przegrałem.

Jako piętnastolatek wyjechałeś do Niemiec, aby tam szukać dalszych dróg tanecznego rozwoju. Co skłoniło Cię do wyboru tego kraju i jak udało Ci się w nim odnaleźć? Z tego co wiem nie znałeś nawet dobrze języka…

To była bardzo odważna decyzja ze strony mojej i moich rodziców. Taniec jest dyscypliną niewymierną, bardzo często skorumpowaną. Czasami znajomi, sponsorzy czy mecenasi niektórych tancerzy pomagają w organizacji turnieju, przez co nie zawsze najlepsi dostają najwyższe wyniki i zajmują pierwsze miejsca. Ja też zetknąłem się z taką sytuacją. Moi rodzice nigdy tego nie robili, za to inwestowali w moją edukację. Szkoliłem się u najlepszych trenerów na świecie i byłem ewidentnie najlepszy na Mistrzostwach Ukrainy, a zająłem trzecie miejsce. Mój ojciec nie wytrzymał i poszedł porozmawiać z prezesem Ukraińskiej Federacji Tanecznej. W pewnym momencie prezes podniósł rękę na mojego ojca, ojciec odpowiedział, a sprawa skończyła się w sądzie. Jako nieletni zawodnik zostałem zawieszony za czyny mojego ojca, co nie było zgodne z prawem.

Można było się dogadać i to odwiesić, ale rodzice zaproponowali mi wyjazd za granicę (byłem już wówczas trzykrotnym Mistrzem Ukrainy Juniorów). Na DancesportInfo.net, takim tanecznym Facebooku, ojciec znalazł mi partnerkę z Niemiec Inę Nicole Angermüller, do której pojechałem na próbę i z którą tańczyłem przez kolejnych siedem miesięcy. Wygraliśmy nawet Mistrzostwa Austrii w Wiedniu w dziesięciu tańcach i byliśmy wicemistrzami Niemiec w standardzie. To był fajny czas, ale zarazem bardzo ciężki: w wieku 16 lat widziałem się z rodzicami dwa razy na siedem miesięcy, chodziłem do niemieckiej szkoły, a w szkole na Ukrainie miałem tylko podstawy niemieckiego, więc ciężko było mi się zaadaptować. Musiałem codziennie rano wstawać do szkoły, po szkole odrobić lekcje, pójść na jeden trening, po obiedzie na drugi, a w weekend jeździć na zawody. Nie mając przy sobie bliskich, w pewnym momencie przeszedłem załamanie psychiczne i powiedziałem, że chcę rzucić taniec, wrócić do domu do Odessy i być normalnym człowiekiem.

W końcu ojciec zaproponował mi, abym w drodze do ojczyzny zatrzymał się w Warszawie, gdzie miała na mnie czekać znakomita partnerka. Pomyślałem, że jeszcze spróbuję. Jadąc autokarem z Frankfurtu do Odessy, zatrzymałem się w Warszawie. Tu poznałem Martę Sztobryn, z którą przetańczyłem prawie trzy lata. Zostaliśmy Mistrzami Polski i dwukrotnie reprezentowaliśmy Polskę na mistrzostwach świata. To dzięki niej jestem dziś w Polsce.

Mieszkasz w naszym kraju od marca 2003, czyli już ponad czternaście lat. Uważasz, że to już Twoje miejsce na całe życie, czy planujesz kiedyś powrót na Ukrainę?

Ja się już czuję Polakiem, bo spędziłem tutaj prawie pół życia. Nie przywiązuję się jednak konkretnie do państwa. Mieszkać można wszędzie, gdzie ma się pracę, rodzinę i czuje się komfortowo, ale generalnie wiążę resztę życia z Warszawą. Tu pracuję i za chwilę otwieram nowy biznes. Będzie to akademia artystyczna dla dzieci, w której będą się uczyć tańca, śpiewu i gry aktorskiej, jak również podstaw akrobatyki. Na zakończenie roku akademickiego będzie wystawiany musical na deskach teatru. Sam miałem okazję tańczyć, śpiewać i grać, a nawet wystąpić w musicalu „Tango Piazzolla” na deskach teatru Rampa, więc „liznąłem” bardzo dużo w tej dziedzinie. Warto dać możliwość i szansę młodemu pokoleniu (dzieciom od 6. roku życia) też tego posmakować. Może ktoś z nich zostanie w przyszłości wielką gwiazdą? Mocno w to wierzę.


Po kilku latach pobytu w Polsce, dołączyłeś na trzy edycje do programu „Taniec z Gwiazdami”, po czym odszedłeś i po ośmiu latach znów wróciłeś. Czym była powodowana tak długa przerwa i co zdecydowało o Twoim powrocie do show?

Po tym jak zatańczyłem w trzech edycjach „Tańca z Gwiazdami” przyjąłem ofertę od stacji Polsat, żeby zaśpiewać w projekcie „Jak oni śpiewają”. Całe życie tańczyłem, a zawsze lubiłem śpiewać, chociaż nigdy nie uczyłem się tego zawodowo. Byłem wtedy młodym człowiekiem, bawiłem się showbiznesem. Postanowiłem więc spróbować swoich sił. A co do przerwy... Przez te osiem lat zajmowałem się innymi rzeczami. Do dzisiaj jestem menedżerem piłkarskim. Zawsze chciałem zostać piłkarzem, ale mój tata, który był profesjonalnym zawodnikiem w młodości, powiedział, że jestem za miękki i nie widział we mnie potencjału. W międzyczasie też urodziła mi się córka, która ma już dziś sześć i pół roku.

W pewnym momencie zatęskniłem jednak za tańcem, porozmawiałem z produkcją Rochstar, otrzymałem ofertę i z ogromną przyjemnością wróciłem w parze z Karoliną Gorczycą. Niestety nie udało nam się dojść daleko. W kolejnej edycji, z Dominiką Gwit, petardą pozytywnej energii, było już dużo lepiej i doszliśmy do ćwierćfinału. Chociaż na początku nie dawano nam dużych szans, Dominika pokazała, że każdy może. Bardzo się zaprzyjaźniliśmy, uważam ją za wartościową dziewczynę, tak jak i pozostałe moje partnerki.

Niektóre układy i akrobacje w „Tańcu z Gwiazdami” wymagały od Ciebie naprawdę dużo wysiłku. Czy tylko taniec daje Ci siłę fizyczną, czy również inne formy treningu?

Staram się dwa-trzy razy w tygodniu ćwiczyć na siłowni, przede wszystkim dla zdrowia, aby wzmocnić mięśnie kręgosłupa i czworogłowe. Nie robię dużych ciężarów, ponieważ nie jest mi to do niczego potrzebne. Przez to, że tańczę zawodowo już dwadzieścia lat, ciało się zużywa, więc staram się być aktywny na co dzień.

Już po pierwszej edycji „Tańca z Gwiazdami” otrzymałeś różne oferty aktorskie i filmowe, grałeś między innymi w serialu „Niania”. Jak wspominasz przygodę z aktorstwem i czy chciałbyś do niej wrócić?

W „Niani” zagrałem gościnnie ze znakomitymi aktorami, między innymi z Tomaszem Kotem i Agnieszką Dygant. Wspominam to doświadczenie bardzo dobrze. Do „Egzaminu z życia”, pierwszej produkcji z moim udziałem, zaangażowała mnie ówczesna producent firmy FremantleMedia, Jolanta Tobota. Zobaczyła mnie w „Tańcu z Gwiazdami” i postanowiła zaprosić do swojego projektu, w którym wymyśliła rolę tancerza i choreografa Anatolija. To był twardy orzech do zgryzienia, bo jako naturszczyk nie miałem wcześniej żadnego warsztatu aktorskiego. Na planie tego serialu poznałem moją bardzo dobrą koleżankę Patrycję Kazadi. Pojawiłem się też w serialu Polsatu „Tylko miłość” z Edytą Herbuś, z którą też graliśmy parę - byłem choreografem, a ona moją uczennicą. Zatańczyłem również epizod w filmie „Kochaj i tańcz”, polskim odpowiedniku „Step Up”, więc trochę tego było. Jeśli chodzi o warsztat, to po tym jak skończyłem z serialami, zrobiłem kurs aktorski u pani reżyser Teresy Kotlarczyk, więc dzisiaj mogę się już nazwać takim pół-aktorem.

Pojawiają się jakieś nowe propozycje ról?

Od czasu do czasu pojawiają się oferty zagrania w reklamie lub serialu, ale na razie nie było takiej, na którą bym się zdecydował. Natomiast nie zamykam sobie drogi i jestem otwarty na propozycje.


Jako tancerz cały czas masz styczność z muzyką, brałeś też udział w „Jak oni śpiewają”. Jakiej muzyki najbardziej lubisz słuchać na co dzień?

Bardzo różnej. Mam otwarty umysł: lubię pop, bo robię do tej muzyki układy choreograficzne, jazz, różnego rodzaju muzykę latynoamerykańską (salsa, cha-cha, bachata), R’n’B czy soul. Gatunek nie gra dla mnie roli, jeżeli muzyka jest dobra, a zazwyczaj niesie ona jakiś fajny przekaz.

Zamierzasz kontynuować przygodę ze śpiewaniem, rozpoczętą w programie Polsatu?

Nie. Mogę zaśpiewać dla własnej przyjemności (nie wiem czy dla przyjemności innych) w karaoke, ale nie lubię robić pewnych rzeczy na pół gwizdka. Lepiej robić dwie rzeczy dobrze niż robić wszystkiego po trochu, ale słabo.

Jeśli chodzi o to co wychodzi Ci najlepiej czyli taniec, tych stylów tańca jest bardzo wiele. W których czujesz się najmocniejszy?

Mam najwyższą klasę międzynarodową „S” w tańcach latynoamerykańskich i standardowych, ale standardowe skończyłem tańczyć wcześniej i kontynuowałem już tylko latynoamerykańskie. W tym gatunku jestem na pewno specjalistą. Przez kilka lat trenowałem również balet i jazz oraz byłem na warsztatach hip-hopu. Dobry tancerz powinien być wszechstronny i obserwując choreografie różnego gatunku, powinien umieć go odtworzyć.

Mówi się, że taniec uczy panowania nad ciałem i cierpliwości. A czego taniec nauczył Ciebie?

Tańcu poświęciłem ponad połowę mojego życia, ukształtował mój charakter i pomógł mi poznać wielu ciekawych ludzi. Na pewno nauczył mnie pokory, ciężkiej pracy i samodyscypliny.

Nie wszyscy wiedzą, że poza byciem utalentowanym tancerzem jesteś również menedżerem piłkarskim. Czy mógłbyś opowiedzieć coś więcej o tym aspekcie swojego życia?

Jest to typowa praca menedżera piłkarskiego - jeżeli klub potrzebuje zawodnika na konkretną pozycję, a ty masz mu kogoś do zaoferowania, to możesz złożyć ofertę albo mając zawodnika, poszukujesz dla niego lepszego kontraktu. Teraz mam mniej czasu na menedżerowanie, ale mogę się pochwalić, że w tym oknie transferowym udało nam się podpisać z partnerami z Ukrainy zawodowca w Cracovii na pozycji środkowego obrońcy Ołeksija Dytiatjewa, który jest bardzo doświadczonym zawodnikiem, grającym w topowych ukraińskich klubach. Życzę mu wszystkiego dobrego.

Wspomniałeś już o projekcie akademii artystycznej. Czy mógłbyś na zakończenie zdradzić swoje plany na najbliższą przyszłość?

Akademia Artystyczna Arte to takie moje „dziecko”. We wrześniu zaczyna się nowy rok akademicki, właśnie skończyliśmy tworzyć stronę internetową i za chwilę startujemy z kampanią reklamową. Mamy założone portale w mediach społecznościowych, wkrótce opublikujemy informacje o rekrutacji i zapisach. Akademia będzie się znajdowała w dwóch lokalizacjach: jedna na Okęciu przy ulicy Na Skraju 32 w Szkole Argonaut (znakomite miejsce z trzema salami), a druga na Mokotowie w Domu Kultury KADR przy ulicy Rzymowskiego 32. Jak już wspominałem, na koniec roku będziemy wystawiać musical, a na zakończenie półrocza krótkie sceny aktorskie, choreografie i występy muzyczne jako pokaz zdobytych umiejętności.


Jeżeli chcecie dowiedzieć się więcej na temat Żory Korolyova, zajrzyjcie na jego profil na Facebooku i stronę internetową: